Een leuk leven

Tuurlijk. We kunnen met rapporten zoals dat van ABN AMRO ‘Agrarisch, circulair van huis uit’ (augustus 2017) in de hand best beweren dat Nederland een schone landbouw heeft. Dat wij weinig residuen per kilo product gebruiken, dat het antibioticagebruik in de dierhouderij de afgelopen zeven jaar met maar liefst 64% daalde en dat boeren en tuinders betrokken zijn bij de productie van 42% van de hernieuwbare energie in Nederland. Bovendien wordt de laatste twee jaar in de tuinbouw weer geld verdiend, dus het valt met de crisis allemaal wel mee. Loop een willekeurige supermarkt binnen en er is geen enkele reden om alarm te slaan over onze voedselproductie. Het is er altijd zomer. Toch voelt dit een beetje alsof we ons op het dek van de Titanic nog eens lekker insmeren met zonnebrandcrème.

Ronkende rapporten

13938200_1087469524677802_6420028726225897744_oIk denk dat het tijd wordt om elkaar niet meer met dit soort ronkende rapporten op de borst te kloppen, maar die naderende ijsschots eens aan een onderzoek te onderwerpen. Ons bestrijdingsmiddelengebruik per kilo product valt weliswaar best mee, maar we hebben in de akkerbouw een bijzonder hoge productie per hectare. Waardoor de totale hoeveelheid middelen per hectare best indrukwekkend is. Ondertussen degradeert onze bodem ernstig en is het maar de vraag of we onze hoge productie nog tientallen jaren kunnen volhouden. En de tuinbouw levert weliswaar 10% van alle elektriciteit in Nederland, maar gebruikt nog steeds forse hoeveelheden fossiele brandstoffen. Met de orkanen in ons achterhoofd, kunnen we moeilijk beweren dat klimaatverandering wel aan ons voorbij zal trekken. En, laten we eerlijk zijn, het is lastig om in ons land voor landbouwproducten op de markt een eerlijke prijs te krijgen. Voedsel is al jaren niets meer en niets minder dan handelswaar. Dat was het in de tijd van de VOC en dat is het nog.

Tussen al onze kassen, veehouderijen, havens en akkerbouwbedrijven wonen mensen. Die mensen hebben niet alleen eten nodig, maar streven ook een vorm van welzijn na. Zij willen hun kinderen laten opgroeien in een gezonde wereld. Ze willen dat dieren een goed leven hebben, ze willen een beetje natuur om doorheen te fietsen in het weekend. En, geloof het of niet, zij willen ook dat boeren en tuinders een normale boterham verdienen. Die mensen zijn best okay. Veel boeren en tuinders zijn ook best okay. Dus als we nu met zijn allen tijdig van dat dek van die Titanic afkomen en in gaan zetten op duurzame en onderscheidende productie in plaats van nog meer bulk, dan hebben we een heel leuk leven met elkaar in een heel mooi land.

Deze column verscheen eerder in CHAIN, oktober 2017. 

Deel dit artikel opTweet about this on TwitterShare on Facebook
IMG_3071
Toch voelt dit een beetje alsof we ons op het dek van de Titanic nog eens lekker insmeren met zonnebrandcrème.